غذاهای برزیلی تقریباً بیش از هر کشور دیگری متاثر از سرتاسر جهان است و ترکیبات آن، سنتهای سرزمینهای دوری مانند آفریقا، ژاپن و پرتغال را یادآور میشود. بدون چشیدن این غذاهای رنگارنگ، سفر به برزیل کامل نمیشود.
در واقع، برزیل از محبوبترین مقاصد گردشگری جهان است و آشنایی با انواع غذاهای برزیلی قبل از سفر، تجربهای فراموشنشدنی برایتان رقم خواهد زد. فیجوادا (Feijoada) به عنوان غذای ملی برزیل شناخته میشود و در رستورانهای همه شهرهای این کشور میتوانید آن را پیدا کنید. همچنین پیکانیا (Picanha) یکی از لذیذترین غذاهای خیابانی برزیل است که از راسته گاو یا گوسفند تهیه میشود و طرفداران بسیاری دارد.
غذاهای برزیلیها به شدت تحت تأثیر کشورها و قومیتهای مختلف قرار گرفته و همین تنوع، سفره غذایی برزیل را به یکی از جذابترین آشپزخانههای جهان تبدیل کرده است. در این مقاله راهنمای گردشگری جامع تور برزیل آژانس مسافرتی لوکس تریپ با اسم غذاهای برزیلی متنوع و بهترین غذاهای برزیلی آشنا خواهیم شد تا شما را برای یک سفر خوشمزه به این کشور زیبا آماده کنیم.
پیکانیا، یکی از ستارههای درخشان آشپزی برزیل، در میان گردشگران به عنوان نماد کبابهای اصیل این کشور شناخته میشود. در ادامه با ویژگیهای منحصربهفرد این غذای خوشمزه بیشتر آشنا میشویم.
برای خرید تور برزیل نوروز و همچنین دریافت مشاوره در خصوص سفر به برزیل با کارشناسان مجرب آژانس مسافرتی لوکس تریپ در تماس باشید.
پیکانیا (Picanha) قطعهای خاص از گوشت گاو است که ابتدا در برزیل رواج یافت و بعدها در پرتغال نیز محبوبیت پیدا کرد. این برش منحصربهفرد که به “ملکه گوشتها” معروف شده، از عضله دوسر ران گاو تهیه میشود و با لایه ضخیم چربی روی آن قابل تشخیص است . برخلاف محبوبیت آن در آمریکای لاتین، در ایالات متحده کمتر شناخته شده و قصابان آمریکای شمالی معمولاً این برش را به قطعات دیگری مانند کفل، گرد و کمر تقسیم میکنند.
در سالهای اخیر، این برش در بیشتر کشورهای آمریکای لاتین رواج یافته و بهعنوان گوشتی خوشمزه در فرهنگ باربیکیو شهرت پیدا کرده است.
مهمترین ویژگی پیکانیا، لایه چربی ضخیم آن است که هنگام پخت، طعمی معطر و لذیذ به گوشت میبخشد و از خشک شدن آن جلوگیری میکند. این کباب برزیلی با سادهترین طعمدهندهها آماده میشود؛ معمولاً تنها با نمک دریایی مزهدار شده و روی آتش زغال کباب میشود .
پیکانیا باید با دقت از قسمت پشت دنبالچه گاو جدا شود و هنگام برداشت، حفظ لایه چربی روی گوشت ضروری است. وزن این برش معمولاً بین ۲ تا ۳ کیلوگرم است و باید تا حد امکان دور از عضلات و اعصاب برش داده شود.
پیکانیا در رستورانهای زنجیرهای به نام چوراسکاریا (Churrascaria) سرو میشود که در سرتاسر برزیل میتوان آنها را پیدا کرد. این سنت کباب کردن از فرهنگ گاوچرانی جنوب برزیل نشأت گرفته است، جایی که کابویها تکههای بزرگ گوشت را روی سنگ نمک قرار میدادند و سپس به سیخهای فلزی میکشیدند و روی ذغال داغ کباب میکردند .
امروزه پیکانیا به یکی از محبوبترین غذاهای برزیلی تبدیل شده و بهویژه در سائوپائولو طرفداران زیادی دارد. این استیک به دلیل سادگی در طعمدهی و روش پخت، یکی از انتخابهای محبوب برای مهمانیها و جشنهاست و اغلب در کنار خانواده و دوستان مصرف میشود. همچنین در فرهنگ برزیل، چوراسکو (نام عمومی کبابهای برزیلی) بخشی از سنتهای خانوادگی و نماد مهمانیهای آخر هفته و جشنهای گروهی به شمار میآید.
پاستل دو کیجو از جذابترین خوراکیهای خیابانی برزیل به شمار میرود که طعم منحصربهفردش، گردشگران را شیفته خود میکند. این غذای پرطرفدار در فرهنگ غذایی برزیل جایگاه ویژهای دارد.
برای خرید تور برزیل و همچنین دریافت مشاوره در خصوص سفر به برزیل با کارشناسان مجرب آژانش مسافرتی لوکس تریپ در تماس باشید.
پاستل دو کیجو (Pastel de queijo) نوعی شیرینی سرخشده برزیلی است که ظاهری مستطیلی شکل دارد و از خمیری نازک و ترد تشکیل شده. این غذا شباهت زیادی به پیراشکی دارد که با مواد مختلفی پر میشود و سپس در روغن داغ سرخ میگردد. برخلاف پاستیلهای خوراکی که در ایران میشناسیم، پاستل برزیلی یک غذای اصلی محسوب میشود و بهعنوان صبحانه یا میانوعده مورد استفاده قرار میگیرد. تاریخچه پاستل در برزیل به مهاجران ژاپنی در دهه ۱۹۴۰ بازمیگردد که این نوع شیرینی سرخ شده را معرفی کردند.
خمیر پاستل از آرد گندم، آب، نمک و کمی روغن تهیه میشود و باید به قدری نازک باشد که پس از سرخ شدن، بافتی فوقالعاده سبک و ترد پیدا کند . تنوع پرکنندههای پاستل بینظیر است و میتواند شامل موارد زیر باشد:
علاوه بر انواع شور، پاستلهای شیرین نیز تهیه میشوند که با موز، دارچین، شکلات، کارامل یا میوههای گرمسیری پر میشوند. این تنوع باعث شده پاستل برای هر ذائقهای جذاب باشد.
پاستل دو کیجو بهویژه در مناطق جنوب شرقی برزیل و شهر سائوپائولو محبوبیت فراوانی دارد . این خوراکی خوشمزه در بازارهای محلی، دکههای خیابانی و فودکورتها به وفور یافت میشود . قیمت مناسب پاستلها باعث شده گردشگران بتوانند به راحتی چندین نوع مختلف را امتحان کنند.
در فرهنگ غذایی سائوپائولو، پاستلها معمولاً همراه با نوشیدنی مخصوصی که از ساقه نیشکر تهیه میشود (Caldo de Cana) سرو میشوند و این ترکیب، یکی از محبوبترین میانوعدههای محلی است . بافت ترد بیرونی و مغز نرم و آبدار پاستل، آن را به تجربهای لذتبخش برای علاقهمندان به غذاهای سرخ شده تبدیل کرده است. چشیدن یک پاستل داغ و تازه در بازارهای شلوغ سائوپائولو، بخش جداییناپذیر تجربه سفر به برزیل محسوب میشود.
کوشینیا، میانوعدهای با شهرت فراوان در سرزمین برزیل، توجه گردشگران را با شکل منحصربهفرد و طعم بینظیرش جلب میکند. این خوراکی خیابانی که در سائوپائولو به محبوبیت فراوانی دست یافته، بخش مهمی از فرهنگ غذایی برزیل به شمار میآید.
کوشینیا (Coxinha) که در زبان پرتغالی به معنای “ران کوچک مرغ” است، محبوبترین غذای کشور برزیل محسوب میشود که اغلب در خیابانها سرو میشود. این خوراکی به شکل قطره اشک یا ران مرغ درست میشود که گفته میشود نماد شکلی از ران مرغ است که در اصل برای پر کردن آن استفاده میشد. کوشینیا یکی از محبوبترین و خوشمزهترین اسنکهای برزیلی است که در سراسر این کشور بهویژه در سائوپائولو طرفداران زیادی دارد.
برای تهیه کوشینیا، مرغ ریشریش شده (معمولاً از سینه مرغ) را با پنیر خامهای مخصوص کاتوپیری (Catupiry) مخلوط میکنند . این مخلوط با لایهای از خمیر پوشیده میشود که از ترکیب آرد، نشاسته و آب مرغ تهیه شده است. سپس این توپکها در تخممرغ و آرد سوخاری غلتانده شده و سرخ میشوند تا لایهای ترد و طلایی ایجاد شود .
طبق گزارشها، بهترین کوشینیاها آنهایی هستند که لایه بیرونیشان به شدت ترد و داخلشان کاملاً نرم و آبدار باشد. این غذای ترد و لذیذ به دلیل استفاده از ادویههای رنگارنگ محلی، طعمی کاملاً متفاوت از کراکتهای مرغ سایر کشورها دارد.
کوشینیا را میتوانید در اغلب خیابانهای برزیل با قیمتی بسیار مناسب نوش جان کنید. به طور متوسط، یک کوشینیا همراه با یک نوشیدنی بین ۱۰ تا ۲۰ رئال برزیل (حدود ۲ تا ۴ دلار) هزینه دارد که نسبت به رستورانها بسیار ارزانتر است.
این خوراک خوشمزه در بازارهای خیابانی برزیل به وفور یافت میشود و معمولاً با سسهای تند یا ملایم سرو میگردد. کوشینیا نهتنها در بین مردم برزیل محبوب است، بلکه در میان گردشگرانی که به دنبال تجربه طعمهای اصیل برزیلی هستند نیز محبوبیت زیادی دارد.
نان پنیری برزیلی یا پائو د کیجو، میراث گرانبهای آشپزی برزیل، با بافت منحصربهفرد و طعم دلپذیرش در میان خوراکیهای سنتی این کشور جایگاه ویژهای دارد.
پائو د کیجو (Pão de Queijo) که در زبان پرتغالی به معنای “نان پنیر” است، یکی از نمادینترین میانوعدههای برزیلی به شمار میآید. این نان کوچک و گرد با بافتی نرم، سبک و کمی کشسان، در سراسر برزیل از شهرهای بزرگ گرفته تا روستاهای کوچک محبوبیت دارد. ریشه این خوراکی خوشمزه به قرن ۱۹ و بردههای آفریقایی بازمیگردد که باعث و بانی ورود آن به برزیل شدند. پائو د کیجو اصالتاً از منطقه میناس گرایس برزیل میآید و اگرچه دستور پخت آن به قرنها پیش بازمیگردد، در دهه ۱۹۵۰ محبوبیت چشمگیری پیدا کرد.
مهمترین ویژگی پائو د کیجو، استفاده از آرد تاپیوکا (نشاسته کاساوا) بهجای آرد گندم است که آن را به گزینهای عالی برای افراد حساس به گلوتن تبدیل میکند . مواد اصلی تشکیلدهنده این نان عبارتند از:
ترکیب این مواد ساده، نانی با پوستهای ترد و مغزی نرم و خمیری تولید میکند که طعم آن را بینظیر ساخته است.
پائو د کیجو بهعنوان یک میانوعده محبوب در هر زمان از روز مصرف میشود، اما معمولاً در وعده صبحانه همراه با قهوه یا چای جایگاه ویژهای دارد . در بیشتر کافهها، قنادیها و رستورانهای سنتی برزیل همیشه میتوان این نان خوشمزه را پیدا کرد و حتی نسخههای فریزری آماده آن نیز در سوپرمارکتها برای مصرف خانگی وجود دارد.
به دلیل طعم جذاب، بدون گلوتن بودن و سادگی طبخ، این نان به یکی از محبوبترین خوراکیهای برزیل تبدیل شده است. کمتر کسی پیدا میشود که فقط با یک عدد از این نانهای خوشمزه راضی شود و معمولاً در کنار یک فنجان قهوه داغ برزیلی نوشجان میشود.
تلفیق فرهنگ خاورمیانه با ذائقه برزیلی در قالب یک غذای خیابانی محبوب، کیبه را به انتخابی هیجانانگیز برای گردشگران تبدیل کرده است. این خوراک خوشمزه، نمونهای بارز از تأثیر مهاجرت بر آشپزی برزیل به شمار میآید.
کیبه (Kibe) تفسیری برزیلی از یک غذای کلاسیک خاورمیانهای است که امروزه به یکی از خوشمزهترین غذاهای خیابانی برزیل تبدیل شده. این خوراک از مخلوطی از گوشت چرخکرده گاو یا بره، بلغور گندم، انواع ادویهها و سبزیجات معطر تشکیل شده که به شکل نان درآمده و سرخ میشود . به عبارتی دیگر، کیبه میانوعدههای گوشتی کوچکی هستند که طعمی شرقی را به غذاهای خیابانی برزیل بخشیدهاند.
براساس شواهد تاریخی، کیبه در قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم همراه با مهاجران لبنانی وارد آمریکای لاتین و کشورهایی مانند برزیل، مکزیک و کلمبیا شد. در واقع، کیبه غذای ملی بسیاری از کشورهای خاورمیانه بهویژه لبنان به شمار میآید . همین اصالت لبنانی باعث شده طعم منحصربهفردی به این خوراک برزیلی ببخشد و هماکنون به یکی از پرطرفدارترین غذاهای برزیل تبدیل شود.
کیبههای سرخشده را میتوان به راحتی از فروشندههای خیابانی در اکثر شهرهای برزیل تهیه کرد. علاوه بر نسخه سرخشده که محبوبترین نوع آن است، انواع پخته شده و خام آن نیز در دسترس قرار دارد . طعم بینظیر کیبه همراه با سسهای ماست و سبزیجات یا لیمو سرو میشود و بسیار دلچسب است . این غذای خیابانی معمولاً در اغذیهفروشیهای کوچک با قیمت بسیار مناسبی در دسترس است.
ریشه کاساوا با نامهای متعدد در فرهنگ غذایی برزیل جایگاهی خاص دارد و به شکل چیپس، یکی از محبوبترین تنقلات این کشور محسوب میشود.
چیپس کاساوا (Mandioca frito) که با نام «یوکا» نیز شناخته میشود، یکی از مهمترین غذاهای خیابانی برزیل است. این گیاه که با نامهای مانیوک و آیپیم نیز خوانده میشود، مهمترین ریشه گیاهی برزیل به شمار میآید و شباهتی به سیبزمینی دارد اما بافتی نرمتر و نشاستهایتر دارد. اگرچه کاساوا در حالت خام سمی است، ولی پس از فرآوری مناسب، به سومین منبع مهم کربوهیدرات در مناطق استوایی تبدیل میشود.
برای تهیه چیپس کاساوا، ابتدا این ریشه را پوست میکنند و کاملاً میپزند تا سموم آن از بین برود. سپس ریشهها را به صورت ورقههای نازک برش داده و در روغن سرخ میکنند. نکته مهم در تهیه چیپس کاساوای خوشمزه، برشهای بسیار نازک در حد کاغذ است که برای این کار از دستگاه برش سبزیجات یا ماندولین استفاده میشود. پس از سرخ شدن، چیپسها را روی دستمال کاغذی میگذارند و نمک میپاشند.
چیپس کاساوا از نظر طعم و بافت مشابه چیپس سیبزمینی است و بهراحتی آماده میشود . با این حال، این میانوعده سالمتر از چیپس سیبزمینی بوده و ارزش غذایی بالاتری دارد. برزیلیها به چیپس کاساوا علاقه بسیاری دارند و آن را بهعنوان یک تنقلات و میانوعده مصرف میکنند. این چیپس خوشمزه معمولاً در دکههای خیابانی برزیل بهفروش میرسد و طرفداران بسیاری دارد.
توپکهای ماهی باکالیائو، میراث شیرین پرتغالیها در آشپزی برزیل، طرفداران زیادی را در میان غذاهای خیابانی این کشور به خود اختصاص داده است. طعم بینظیر و بافت متضاد این خوراک لذیذ، تجربهای بهیادماندنی برای هر گردشگری رقم میزند.
باکالیائو (Bacalhau bites) یکی از محبوبترین غذاهای خیابانی برزیل است که به شکل توپکهای کوچک سرخشده از ماهی کاد تهیه میشود. در زبان پرتغالی به آن “بولینیو دی باکالهاو” نیز میگویند که به معنای “توپک کوچک ماهی” است. این خوراک خوشمزه ظاهری کاملاً ترد دارد اما مغز آن نرم و خامهایشکل است. باکالیائو معمولاً بهعنوان پیشغذا در رستورانها سرو میشود و همراه با نوشیدنیهای خنک طعم دلچسبی دارد.
برای تهیه باکالیائو، ماهی کاد شور را پس از خیساندن و آبپز کردن با سیبزمینی، پیاز، جعفری، تخممرغ و انواع ادویهها مخلوط میکنند . خمیر حاصل به شکل گلولههای کوچک فرم داده میشود و سپس در روغن داغ سرخ میشود تا لایه بیرونی ترد و درونی نرم و لطیف پیدا کند. برزیلیها معتقدند بهترین باکالیائوها آنهایی هستند که پوستهشان کاملاً ترد و داخلشان نرم باشد.
باکالیائو در واقع غذایی با ریشه پرتغالی است که در قرن شانزدهم همراه با مهاجرت پرتغالیها به برزیل راه یافت. جالب است بدانید که در آشپزی پرتغال، ماهی کاد جایگاه ویژهای دارد و به آن لقب “دوست وفادار” دادهاند. این غذا به سرعت در فرهنگ غذایی برزیل بهویژه در مناطق ساحلی جایگاه ویژهای پیدا کرد و امروزه بهعنوان یک پیشغذا یا میانوعده در جشنها بسیار محبوب است. هماکنون میتوانید این خوراک خوشمزه را بهراحتی در بازارهای محلی، اغذیهفروشیها یا حوالی جاذبههای گردشگری برزیل پیدا کنید.
بریگادیرو، شیرینی شکلاتی کوچک و محبوب برزیلی، با ظاهر ساده اما طعمی بهیادماندنی، قلب شیرینیپزی برزیل را تسخیر کرده است. این دسر خوشمزه حکایت شیرینی از فرهنگ غذایی این کشور را برای گردشگران روایت میکند.
بریگادیرو (Brigadeiro) نسخه برزیلی ترافل شکلاتی است که به نام یک شخصیت سیاسی دهه ۱۹۴۰ به نام بریگادیر ادواردو گومز نامگذاری شده. این شیرینی کوچک و گرد شکلاتی که ظاهری شبیه ترافل دارد، طعمی مانند شکلات کاراملی به خود میگیرد. بریگادیرو از زمان جنگ جهانی دوم تاکنون محبوبیت خود را حفظ کرده و اصالت کاملاً برزیلی دارد.
برای تهیه بریگادیرو به مواد سادهای نیاز داریم:
این مواد را حرارت میدهند تا غلیظ شود، سپس اجازه میدهند خنک شود و به شکل توپهای کوچک در میآورند و در پودر شکلات یا نارگیل میغلطانند . البته نوعهای متنوع دیگری هم با طعمهای نارگیلی، توت فرنگی و بیسکویتی تهیه میشود.
بریگادیرو پای ثابت تمام جشنهای تولد برزیل است و جشن تولد هیچ کودکی بدون این شیرینی کامل نمیشود. به دلیل سادگی تهیه، این شیرینی در مهمانیهای کودکان سراسر برزیل بسیار رایج است. بریگادیرو را نه تنها در جشنهای تولد، بلکه در مراسم عروسی و مغازههای کوچک نیز میتوان یافت و حتی فروشگاههایی مخصوص فروش بریگادیرو وجود دارد.
خوراک فیجوادا، نمادی از روح جمعی مردم برزیل، خوشمزهترین میراث دوران استعمار این کشور است که امروزه به یک هویت ملی تبدیل شده است.
فیجوادا (Feijoada) غذای ملی برزیل است که در هر گوشهای از این کشور طبخ و مصرف میشود. این خوراک غنی و دلچسب از لوبیا سیاه پختهشده با برشهای مختلف گوشت خوک، همراه با گوجه فرنگی، کلم و هویج تهیه میشود. امروزه دو نوع مختلف فیجوادا وجود دارد: نوع سنتی که با گوش، پا و پوزه خوک تهیه میشود و نوع مدرن که در آن از گوشتهای گرانتر مانند گوشت گاو و حتی سوسیس استفاده میکنند.
ریشههای فیجوادا به دوران استعمار پرتغال در برزیل بازمیگردد. بردگان آفریقایی که در مزارع نیشکر کار میکردند، اغلب به تکههای ارزانتر گوشت دسترسی داشتند و با استفاده از همین گوشتها و مواد در دسترس، خورشتی مغذی و خوشمزه درست کردند. به مرور زمان، این غذای ساده به یکی از نمادهای فرهنگ غذایی برزیل تبدیل شد.
فیجوادا با برنج، سبزیجات، تکههای پرتقال، کلم سرخشده و مهمتر از همه فاروفا سرو میشود. راز خوشمزه شدن این غذا، پخت با حرارت کم و زمان طولانی است تا کاملاً جا بیفتد . فیجوادا معمولاً در روزهای چهارشنبه و شنبه در سراسر کشور سرو میشود و خوردن آن به نوعی مراسم اجتماعی تبدیل شده که خانوادهها و دوستان را گرد هم میآورد.
آکاراژه، میراث گرانبهای آفریقا در آشپزخانه برزیل، با طعم تند و ادویهدارش تجربهای متفاوت برای ذائقه گردشگران فراهم میکند.
آکاراژه (Acarajé) یکی از خوشمزهترین غذاهای خیابانی برزیل است که اصالت آن به ایالت باهیا در شمال شرقی این کشور بازمیگردد. این خوراک محبوب از لوبیای چشم بلبلی تهیه میشود که پس از کوبیده شدن با پیاز، به شکل خمیری یکدست درمیآید و در روغن نخل (دنده) سرخ میشود. آکاراژه را میتوان در بسیاری از شهرهای برزیل، بهویژه در مناطق ساحلی پیدا کرد.
ترکیبات اصلی آکاراژه شامل:
پس از سرخ شدن، خمیر آکاراژه پوستهای طلایی و ترد پیدا میکند. سپس آن را باز کرده و با ترکیبی تند به نام واتاپا پر میکنند که از نان، مغزیجات، میگو، سبزیجات و فلفل تهیه میشود. در برخی نسخهها، از میگوی خشک آسیابشده استفاده میشود که طعمی غلیظ به آن میبخشد.
آکاراژه ریشه در فرهنگ یوروبا در نیجریه دارد و توسط بردگان آفریقایی به برزیل آورده شده است. در واقع، این غذا بخشی از فرهنگ مذهبی کاندومبله در باهیا محسوب میشود و در مراسمهای مذهبی بهعنوان خوراکی مقدس تهیه میشود. زنان سیاهپوست باهینایی معروف به “باهینه” با لباسهای سنتی، این غذا را میپزند و میفروشند.
فاروفا با بافت خاص و طعم دودی منحصربهفردش، در سفره برزیلی نقش مکملی حیاتی ایفا میکند. این خوراک ساده اما تأثیرگذار، همراه همیشگی اصیلترین غذاهای برزیلی است.
فاروفا خوراکی خشک برزیلی است که با آرد کاساوا (مانیوک) همراه با تکههای کوچک بیکن سرخشده تهیه میشود. این غذا که از دوران استعمار پرتغال در برزیل شناخته شده، توسط بومیان منطقه آمازون تهیه میشد و بعدها پرتغالیها این روش را از آنها آموختند. طعم دودی و شور فاروفا آن را به گزینهای عالی برای همراهی با غذاهای اصلی تبدیل کرده است.
ترکیب اصلی فاروفا، آرد کاساوا است که با روغن یا کره سرخ میشود. برخی دستورها شامل بیکن، سیر، پیاز و انواع ادویهجات میشوند که طعم و بافت متنوعی ایجاد میکند. در برخی مناطق، به فاروفا سوسیس، تخممرغ، پیازچه یا سبزیجات معطر نیز اضافه میکنند. دستورهای مختلف پخت فاروفا باعث شده این غذا از نظر بافت و قوام بسیار متنوع باشد.
فاروفا معمولاً بهعنوان همراه غذاهای اصلی مانند فیجوادا، پیکانیا و سایر گوشتهای کبابی سرو میشود. این غذا در منوی اکثر رستورانهای برزیل یافت میشود . فاروفا آب اضافی غذا را جذب کرده و بافتی دلنشین و ترد به وعده غذایی میبخشد. علاوه بر نقش مکملی، فاروفا بهعنوان جایگزین برنج یا سیبزمینی نیز استفاده میشود. این خوراک سنتی، پای ثابت میز بهترین غذاهای برزیل است و به هر وعده غذایی بافت و طعمی آجیلی اضافه میکند.
خورشت واتاپا، جواهر خوشرنگ آشپزی شمال شرقی برزیل، با بافت غلیظ و خامهایاش از جمله غذاهای برزیلی است که خاطره طعم آن بهآسانی از ذهن پاک نمیشود.
واتاپا (Vatapá) خورشتی غلیظ و خوشمزه است که اصالت آن به ایالت باهیا در برزیل برمیگردد. این غذا از ترکیب میگو، نان، بادامزمینی آسیابشده، شیر نارگیل، روغن نخل (دنده) و مخلوطی از گیاهان تهیه میشود . واتاپا از جمله غذاهای برزیلی با ریشه آفریقایی است که تاریخ آن به شهر تاریخی سالوادور در باهیا میرسد. بافت نرم و خامهای این خورشت، به دلیل استفاده از مواد مختلف مانند بادامزمینی و شیر نارگیل، طعمی منحصربهفرد دارد.
سبزیجات در واتاپا بهصورت خمیری صاف له میشوند. در نسخههای مختلف این خوراک برزیلی، میگو را میتوان با ماهی تن، مرغ، ماهی کاد یا فقط سبزیجات جایگزین کرد . همچنین روش دیگر تهیه آن، سرخ کردن با لوبیا چشم بلبلی است. پایه و اساس واتاپا را انواع مغزیجات مانند بادام زمینی و بادام هندی تشکیل میدهند.
واتاپا معمولاً با برنج و آکاراژه سرو میشود. این غذای دریایی در مناطق شمال و شمال شرقی برزیل طرفداران بیشتری دارد. در سالوادور باهیا، واتاپا بخش جداییناپذیر از فرهنگ غذایی مردم و مهمان همیشگی خانهها، جشنها و خیابانهاست. در بسیاری از رستورانهای برزیل میتوانید واتاپا را سفارش دهید و یک وعده غذای متفاوت و مدیترانهای نوشجان کنید.
خورشت ماهی موککا با رنگ نارنجی طلایی و عطر اشتهاآور نارگیلش، مجموعهای از طعمهای دریایی و استوایی را در یک قابلمه سفالی به مهمانان برزیلی تقدیم میکند.
موککا (Moqueca) خورشت ماهی برزیلی لذیذی است که اصالتاً از ایالت باهیا میآید. این غذا یک سوپ ماهی غنی است که معمولاً در یک قابلمه سفالی سرو میشود. در زبان محلی به آن “موکوکا د پیشه” (Moqueca de peixe) نیز میگویند که در میان برزیلیها، بهویژه در مناطق ساحلی، طرفداران بسیاری دارد. موککا غذایی خوشمزه و پر از طعم است که نشاندهنده فرهنگ غنی غذایی برزیل میباشد.
ترکیبات اصلی موککا شامل ماهی یا میگو، شیر نارگیل، پیاز، سیر، گوجه فرنگی، گشنیز و فلفل است. افزون بر این، برخی دستورهای موککا از میگو به جای ماهی استفاده میکنند که طعم متفاوتی به آن میبخشد. این خوراک معمولاً با برنج سفید و فاروفا (کاساوای برشته و ادویهدار) سرو میشود که طعمی غنی و متعادل ایجاد میکند.
در برزیل، موککا در دو منطقه باهیا و اسپیریتو سانتو با تفاوتهای جزئی تهیه میشود. نسخه باهیا با روغن نخل بومی به نام دنده و شیر نارگیل تهیه میشود که طعمی خاص و منحصربهفرد به آن میبخشد. از سوی دیگر، در اسپیریتو سانتو، موککا با روغن زیتون و بدون شیر نارگیل طبخ میشود. با وجود این تفاوتها، هر دو نسخه موککا بسیار لذیذ و محبوب هستند و اغلب در مراسمهای خاص و جشنها سرو میشوند.
پای پر مغز امپادا، گنجینهای پنهان در آشپزخانه برزیلی، با ترکیب خمیر ترد بیرونی و محتویات آبدار درونی، میهمان افتخاری ضیافتهای برزیلی به شمار میرود.
امپادا (Empadao) غذای مخصوص برزیل است که شباهت زیادی به پای مرغ دارد. این خوراک خوشمزه که گاهی با امپانادای اسپانیایی اشتباه گرفته میشود، دارای ظاهری برشته و مغزی نرم و آبدار است. امپادا در قرن شانزدهم با ورود مهاجران پرتغالی وارد برزیل شد و با گذشت زمان و ترکیب با عناصر بومی برزیلی تکامل یافت و به یک غذای ملی محبوب تبدیل شد.
برای تهیه امپادا از لایهای خمیری به همراه مرغ پخته شده، ذرت، نخود و سایر سبزیجات استفاده میشود. در برخی دستورها به جای مرغ، از گوشت گاو یا میگو استفاده میکنند. گاهی نیز پنیر نخل به عنوان یکی از ترکیبات اصلی به کار میرود که طعم منحصربهفردی به این غذا میبخشد. همچنین در نسخههای امریکایی این غذا که امپنادا نامیده میشود، معمولاً به جای سرخ شدن، پخته میشوند.
امپادا معمولاً برای سه یا چهار نفر مناسب است، اما در برخی رستورانها در اندازههای تکنفره نیز سرو میشود. این غذای برزیلی معمولاً در ضیافتهای خاص و رسمی یا مراسمها و جشنها سرو میشود. به دلیل طعم دلپذیر و ظاهر جذاب، امپادا به یکی از غذاهای محبوب و پرطرفدار در برزیل تبدیل شده است. در برخی مناطق، امپادا را در سبدهای کوچک سرو میکنند که به زیبایی ظاهری آن میافزاید.
توپکهای کوچک و طلایی بولینیو دی باکالهاو، پیشغذایی است که با ورود پرتغالیها به سواحل برزیل، به یکی از محبوبترین خوراکهای این کشور تبدیل شده است.
بولینیو دی باکالهاو به معنای “توپک کوچک ماهی” است و یک دستور سنتی پرتغالی محبوب در برزیل میباشد. این خوراک خوشمزه از ترکیب ماهی کاد شور و سیبزمینی تهیه میشود که به صورت توپهای کوچک در روغن داغ سرخ میشود . ویژگی منحصربهفرد بولینیو، بافت متضاد آن است؛ لایه بیرونی ترد و داخل آن نرم و لطیف است که به گفته برزیلیها، بهترین بولینیوها آنهایی هستند که این ویژگی را داشته باشند.
برای تهیه این غذای برزیلی، ابتدا ماهی کاد شور را پس از خیساندن و آبپز کردن با سیبزمینی، پیاز و سبزیجات معطر ترکیب میکنند. سپس خمیر حاصل را به شکل گلولههای کوچک فرم میدهند و در روغن داغ سرخ میکنند. این فرآیند باعث میشود لایه بیرونی ترد و درون آن نرم و لطیف شود.
در قرن شانزدهم بود که این غذا با مهاجرت پرتغالیها وارد برزیل شد و به سرعت در فرهنگ غذایی این کشور بهویژه در مناطق ساحلی جایگاه ویژهای پیدا کرد. بولینیو دی باکالهاو به عنوان پیشغذا یا میانوعده در جشنها بسیار محبوب است و در بازارهای محلی، اغذیهفروشیها و نزدیک جاذبههای گردشگری مانند مجسمه مسیح به راحتی یافت میشود . مطمئناً با چشیدن طعم دلچسب و بافت ترد آن، این خوراک برزیلی به یکی از بهترین خاطرات سفرتان تبدیل خواهد شد.
اسموتی آچای نا تیگلا، تابستانهای برزیل را با طراوت خاصی همراه میکند و در میان انبوه غذاهای گوشتی این کشور، گزینهای متفاوت برای گردشگران به شمار میآید.
آچای نا تیگلا (Açai na Tigela) از بهترین غذاهای خیابانی برزیل برای گیاهخواران است که از میوه نخل آسای منجمد تشکیل شده و به صورت اسموتی خامهای سرو میشود. نام آن به معنای “آچای در کاسه” است و اصالتاً از جنگلهای آمازون میآید، جایی که صدها سال توسط جوامع محلی به عنوان غذایی غنی از کالری مورد استفاده قرار میگرفته است. این میوه ابتدا به صورت منجمد فرآوری میشود، زیرا تامینکنندگان باید در طول سفر طولانی از جنگلها به شهرهای بزرگ، آن را تازه نگه دارند.
اگرچه آچای نا تیگلا در سراسر برزیل محبوب است، اما مناطق مختلف شیوههای تهیه متفاوتی دارند. در شمال کشور (منشأ اصلی این غذا) از نوعی میگو یا ماهی خشک هم استفاده میشود. از سوی دیگر، در جنوب برزیل، میوه خرمای آسای با میوههای دیگر یا شربت گوارانا مخلوط شده و روی آن با گرانولا یا موز تزیین میشود. گاهی نیز به شکل اسموتی درآورده و به همراه صبحانه یا مغزیجات سرو میشود.
آچای نا تیگلا یک غذای تابستانی است و بیشتر در کیوسکهای کنار ساحل یا آبمیوهفروشیهای شهرهایی مانند پارا، ریودوژانیرو یا سائوپائولو به فروش میرسد. این خوراک که اغلب برای صبحانه مصرف میشود، گزینهای عالی برای گیاهخواران در برزیل گوشتدوست به شمار میآید. به دلیل غنی بودن از ویتامینها و آنتیاکسیدانها، آچای طرفداران زیادی دارد و میانوعدهای سالم و مقوی محسوب میشود.
سوپ تاکاکا با حس غافلگیرکننده بیحسی که در دهان ایجاد میکند، از معدود غذاهای برزیلی است که تجربهای کاملاً متفاوت برای گردشگران به همراه دارد.
تاکاکا سوپی سنتی از مناطق شمالی برزیل است که به دلیل داشتن برگ جامبو با خواص بیحسکنندگی، دهان شما را هنگام مصرف بیحس میکند! این غذای منحصربهفرد معمولاً در کدویی به نام کویا سرو شده و مصرفکنندگان آن را مستقیماً از این کاسه طبیعی میل میکنند. تاکاکا یک غذای بسیار محبوب در منطقه آمازون است و ریشه عمیقی در فرهنگ بومیان این ناحیه دارد.
برای تهیه این سوپ اصیل برزیلی از ترکیبات متنوعی استفاده میشود:
از میان این مواد، برگ جامبو مهمترین و شاخصترین ماده تشکیلدهنده تاکاکاست که حس بیحسی خاصی به دهان میبخشد و تجربهای منحصربهفرد ایجاد میکند.
این سوپ به قدری در میان مردم منطقه آمازون رایج است که در اغلب خیابانهای شهرهای این ناحیه فروخته میشود. درحقیقت، تاکاکا بخش جداییناپذیر از فرهنگ غذایی مردم آمازون به شمار میآید و در زندگی روزمره آنها نقش مهمی دارد. بیشک، امتحان کردن این سوپ با طعم خاص و حس غافلگیرکنندهاش، یکی از تجربههای هیجانانگیز سفر به مناطق شمالی برزیل خواهد بود.
| نام غذا | نوع غذا | منشا/اصالت | مواد اصلی | نحوه سرو/مصرف | ویژگی خاص |
| پیکانیا | کباب | برزیل | گوشت گاو با لایه چربی | در رستورانهای چوراسکاریا | معروف به “ملکه گوشتها” |
| پاستل دو کیجو | اسنک سرخ شده | ژاپنی-برزیلی | خمیر نازک، پنیر، گوشت | در دکههای خیابانی | همراه با نوشیدنی نیشکر |
| کوشینیا | اسنک سرخ شده | سائوپائولو | مرغ، پنیر کاتوپیری | به عنوان میانوعده | شکل قطره اشک یا ران مرغ |
| پائو د کیجو | نان | میناس گرایس | آرد تاپیوکا، پنیر | صبحانه یا میانوعده | بدون گلوتن |
| کیبه | اسنک گوشتی | لبنانی-برزیلی | گوشت چرخ کرده، بلغور گندم | به عنوان غذای خیابانی | همراه با سس ماست |
| چیپس کاساوا | اسنک | شمال برزیل | ریشه کاساوا | به عنوان میانوعده | جایگزین چیپس سیبزمینی |
| باکالیائو | توپک ماهی | پرتغالی-برزیلی | ماهی کاد، سیبزمینی | پیشغذا | پوسته ترد و مغز نرم |
| بریگادیرو | شیرینی | برزیل | شیر تغلیظ شده، کاکائو | در جشنهای تولد | شبیه ترافل شکلاتی |
| فیجوادا | خورشت | برزیل | لوبیا سیاه، گوشت خوک | روزهای چهارشنبه و شنبه | غذای ملی برزیل |
| آکاراژه | اسنک | آفریقایی-برزیلی | لوبیای چشم بلبلی، پیاز | در خیابانها | با پر کردن واتاپا |
| فاروفا | همراه غذا | بومیان آمازون | آرد کاساوا، بیکن | همراه غذاهای اصلی | بافت خشک و دودی |
| واتاپا | خورشت | باهیا | میگو، نان، بادامزمینی | با برنج و آکاراژه | غلیظ و خامهای |
| موککا | خورشت ماهی | باهیا | ماهی، شیر نارگیل | در قابلمه سفالی | دو نوع متفاوت در مناطق مختلف |
| امپادا | پای | پرتغالی-برزیلی | مرغ، سبزیجات | در مراسمهای رسمی | پوسته ترد و مغز آبدار |
| بولینیو دی باکالهاو | توپک ماهی | پرتغالی | ماهی کاد، سیبزمینی | پیشغذا یا میانوعده | بیرون ترد، درون نرم |
| آچای نا تیگلا | اسموتی | آمازون | میوه نخل آسای، گرانولا | صبحانه یا میانوعده | مناسب گیاهخواران |
| تاکاکا | سوپ | شمال برزیل | میگو، کاساوا، برگ جامبو | در کدوی کویا | خاصیت بیحسکنندگی دهان |
به طور کلی، آشپزی برزیلی آینهای از تاریخ غنی و تنوع فرهنگی این کشور پهناور است. همانطور که در این مقاله دیدیم، از پیکانیای خوشطعم گرفته تا فیجوادای سنتی، هر غذا داستان منحصربهفردی را روایت میکند و بخشی از میراث فرهنگی برزیل را نمایان میسازد. بدون شک، چشیدن این طعمهای متنوع، تجربه سفر به برزیل را کاملتر میکند و شما را با روح واقعی این سرزمین آشنا میسازد.
نکته جالب توجه درباره آشپزی برزیلی، تأثیرپذیری آن از فرهنگهای مختلف است. فرهنگ آفریقایی در آکاراژه، میراث پرتغالی در باکالیائو، و حتی تأثیر لبنانی در کیبه، همگی نشاندهنده این آمیزش فرهنگی هستند. همچنین تنوع منطقهای غذاها از جنگلهای آمازون تا سواحل باهیا، غنای خارقالعادهای به سفره برزیلی بخشیده است.
غذاهای خیابانی مانند پاستل دو کیجو، کوشینیا و پائو د کیجو، فرصتی عالی برای آشنایی با ذائقه روزمره برزیلیها فراهم میکنند، در حالی که غذاهای اصیلی چون موککا و واتاپا، طعم اصیل مناطق مختلف برزیل را به شما هدیه میدهند. برای خرید تور برزیل و تور برزیل نوروز همچنین دریافت مشاوره در خصوص سفر به برزیل با کارشناسان مجرب آژانس مسافرتی لوکس تریپ در تماس باشید.
در نهایت، فراموش نکنیم که آشپزی برزیلی فقط درباره غذا نیست، بلکه درباره شیوه زندگی، مهماننوازی و روحیه شاد مردم این سرزمین است. هنگامی که در خیابانهای ریودوژانیرو یا سائوپائولو قدم میزنید، عطر دلانگیز این خوراکیها شما را به سوی خود میکشاند و فرصتی بینظیر برای درک عمیقتر فرهنگ پویا و رنگارنگ برزیل فراهم میکند. پس در سفر بعدی خود به برزیل، حتماً این ۱۷ غذای خوشمزه را امتحان کنید و خاطرهای ماندگار از طعمهای اصیل برزیلی برای خود رقم بزنید.
آشپزی برزیل ترکیبی غنی از فرهنگهای آفریقایی، پرتغالی، لبنانی و بومی است که تجربهای منحصربهفرد برای گردشگران فراهم میکند:
• فیجوادا غذای ملی برزیل – خورشت لوبیا سیاه با گوشت که روزهای چهارشنبه و شنبه سرو میشود و نماد وحدت اجتماعی است
• پیکانیا “ملکه گوشتها” – برش خاص گوشت گاو با لایه چربی که در رستورانهای چوراسکاریا با نمک ساده کباب میشود
• غذاهای خیابانی متنوع – کوشینیا، پاستل دو کیجو و پائو د کیجو با قیمت مناسب در سراسر برزیل یافت میشوند
• تأثیر فرهنگهای مختلف – از آکاراژه آفریقایی تا کیبه لبنانی و باکالیائو پرتغالی، هر غذا داستان مهاجرت را روایت میکند
• تنوع منطقهای شگفتانگیز – از تاکاکای آمازون با خاصیت بیحسکنندگی تا موککای ساحلی با شیر نارگیل
• فاروفا همراه همیشگی – آرد کاساوای برشته که با هر غذای اصلی برزیلی سرو شده و بافت ترد اضافه میکند
چشیدن این ۱۷ غذا نه تنها معده شما را سیر میکند، بلکه شما را با روح واقعی فرهنگ پویا و مهماننواز برزیل آشنا میسازد.
س1. غذای ملی برزیل چیست و چه ویژگیهایی دارد؟ فیجوادا غذای ملی برزیل است. این خورشت لذیذ از لوبیای سیاه و قطعات مختلف گوشت خوک تهیه میشود و معمولاً روزهای چهارشنبه و شنبه سرو میشود. فیجوادا نماد وحدت اجتماعی در برزیل است.
س2. کدام غذای برزیلی برای گیاهخواران مناسب است؟ آچای نا تیگلا یک گزینه عالی برای گیاهخواران است. این اسموتی خوشمزه از میوه نخل آسای منجمد تهیه میشود و معمولاً با گرانولا و میوههای دیگر سرو میشود. آچای سرشار از ویتامین و آنتیاکسیدان است.
س3. محبوبترین غذای خیابانی برزیل چیست؟ پاستل دو کیجو یکی از محبوبترین غذاهای خیابانی برزیل است. این اسنک خوشمزه از خمیر نازکی تهیه میشود که با پنیر یا گوشت پر شده و سپس سرخ میشود. پاستل معمولاً همراه با نوشیدنی نیشکر سرو میشود.
س4. کدام غذای برزیلی ریشه پرتغالی دارد؟ باکالیائو یا توپک ماهی کاد یکی از غذاهای محبوب برزیلی با ریشه پرتغالی است. این پیشغذای خوشمزه از ماهی کاد نمکسود و سیبزمینی تهیه میشود و دارای پوستهای ترد و مغزی نرم است.
س5. عجیبترین غذای برزیلی چیست؟ تاکاکا یکی از عجیبترین غذاهای برزیلی است. این سوپ که در شمال برزیل محبوب است، حاوی برگ جامبو است که خاصیت بیحسکنندگی دارد و باعث بیحسی موقت دهان میشود. تاکاکا معمولاً در کدویی به نام کویا سرو میشود.
